از رسوم و عادتهاى معمولى عرفى ، و بريدن مجارى و رگهاى مصادر شهوات ، به وسيلهء ادامه دادن به ذكر پروردگار متعال ، و ملازم شدن به طاعت و عبادت او ، و متحمل شدن به آزار و اذيت مردم و ملامت كردن همراهان ، و صبر كردن در مقابل شماتت دشمن كه از افراد خانواده و خويشاوندان باشند . و هر گاه به اين امور عمل كرده ، و مطابق اين برنامه به معالجهء نقاط ضعف خود پرداختى صد در صد در رحمت و لطف و توجه مخصوص پروردگار متعال را به روى خود باز كردى ، و مشمول آمرزش و مهربانى حق قرار خواهى گرفت . و در اين هنگام از محيط تاريك غفلت بيرون رفته ، و خود را از سيطره و حكومت نفس و شيطان نجات دادى ، و به درگاه رحمت خداوند متعال در ميان واردشوندگان وارد مىشوى ، و در طريقى سلوك مىكنى كه اميدوارى آن باشد كه مأذون و مجاز شوى براى وارد شدن به پيشگاه حضرت سلطان كريم و بخشندهء مهربان ، و هم براى قدم گذاردن به بساط حضرت او روى برنامهء ادب و موافق ميل و اجازت او . و اگر كسى قدم گذاشت به بساط حضرت سلطان با اجازه و حفظ ادب ، هرگز از لحاظ سلامتى و محفوظ ماندن از آفات و امراض ظاهرى و باطنى ، و هم از جهت مورد تكريم و توجه شدن ، محروم نخواهد شد ، زيرا او سلطان كريم و جواد رحيم است ، و ميزبان كريم و رحيم با بهترين نحوى كه امكان او هست از مهمان وارد خود پذيرائى خواهد كرد . [ ( شرح ) ] به طورى كه معلوم شد ، جامعترين نشانهء فساد باطن ، غفلت از ياد پروردگار متعال است ، و غفلت نيز در نتيجهء آرزوهاى طولانى ، و حرص به دنيا و خودپسندى ، حاصل مىشود . پس تنها چاره و علاج فساد باطن : اعراض از لذائذ و زينتهاى دنيوى و سركوب كردن طمع و حرص و رغبت به دنيا ، و مقهور كردن نفس و از ميان بردن هواهاى نفسانى است . و به هر مقدارى كه توجه انسان از دنيا و نفس منقطع شد به همان اندازه غفلت از ذكر مرتفع شده ، و توجه به جمال و جلال احديت تجلى و به ظهور خواهد رسيد . و حقيقت اينست